Dlaczego ta interakcja działa

UdokumentowaneKiedy Steve Jobs prezentował iPhone'a w styczniu 2007 roku, pierwszym gestem, jaki zademonstrował, było przesunięcie palcem po ekranie, by go odblokować. Element sterujący był paskiem z suwakiem w kształcie strzałki i napisem „przesuń, by odblokować” migoczącym wzdłuż niego.

Nasza interpretacjaRozwiązał dwa problemy naraz: zapobiegał przypadkowemu odblokowaniu w kieszeni i nauczył całe rzesze ludzi, że szkło można przeciągać. Językiem Dona Normana suwak i migoczący tekst były sygnifikatorami, czyli wskazówkami zapowiadającymi, jakie działanie jest możliwe. Gest uczył się sam.

UdokumentowaneProgramista Loren Brichter wprowadził pull-to-refresh (przeciągnij, aby odświeżyć) w Tweetie, swojej aplikacji Twittera na iPhone'a, około 2008–2009 roku. Przeciągasz górną część listy w dół, czujesz opór, puszczasz, a nowe wpisy się ładują. Twitter później przejął Tweetie, a ten wzorzec rozpowszechnił się niemal w każdej aplikacji opartej na kanałach treści.

Nasza interpretacjaZapożycza fizykę sprężyny. Jesteś już przewinięty na samą górę, kciuk chce jechać dalej, a interfejs zamienia tę pozostałą energię ruchu w żądanie. Brichter powiedział później, że ma mieszane uczucia co do tego, jak kompulsywne może się to stać.

UdokumentowaneGmail po raz pierwszy zaoferował funkcję Cofnij wysłanie jako eksperymentalną opcję w Laboratoriach w 2009 roku, a w 2015 roku uczynił ją standardowym ustawieniem. Wiadomość nie jest odzyskiwana od odbiorcy; Gmail po prostu czeka kilka sekund (do 30, można zmienić), zanim faktycznie ją wyśle.

Nasza interpretacjaTo nasz ulubiony rodzaj sprytu: uczciwy. Interfejs przyznaje, że opóźnienie istnieje, i nadaje mu cel. Ucieleśnia też dwie z heurystyk użyteczności Jakoba Nielsena z 1994 roku, „widoczność stanu systemu” i „kontrolę i swobodę użytkownika”, w jednym małym linku.

UdokumentowaneAza Raskin jest powszechnie uznawany za twórcę nieskończonego przewijania, około 2006 roku: treść ładuje się w sposób ciągły, gdy zbliżasz się do dołu strony, bez przycisku „następna strona”. Od tego czasu publicznie mówił, że żałuje sposobu, w jaki wykorzystuje się je do przykuwania uwagi.

Nasza interpretacjaUsunięcie przycisku usunęło pauzę. Link „następna strona” to maleńka chwila wyboru; bez niego zatrzymanie się staje się twoim zadaniem. Sprawia też, że stopki i znajdujące się w nich linki prawne są notorycznie trudne do znalezienia.

Sprytne interfejsy opierają się na zasadach starszych niż sieć:

• Prawo Fittsa (1954)

  Psycholog Paul Fitts wykazał, że czas dotarcia do celu zależy od jego odległości i rozmiaru. Duże, bliskie przyciski są szybsze; rogi i krawędzie ekranu są łatwe do trafienia.

• Afordancje i sygnifikatory

  W książce Dona Normana The Design of Everyday Things (1988, wydanie poprawione 2013) wyjaśniono, dlaczego klamka podpowiada, że trzeba pociągnąć, a płaska etykieta rzadko mówi, że trzeba nacisnąć.

• Rozmiar celu według WCAG 2.2

  Wytyczne dostępności treści internetowych WCAG 2.2 (2023) organizacji W3C zawierają kryterium sukcesu 2.5.8, które wymaga, aby cele wskaźnika miały co najmniej 24 na 24 piksele CSS lub odpowiednie odstępy wokół mniejszych.

• Wzorce wprowadzające w błąd

  W 2010 roku projektant Harry Brignull ukuł termin „ciemne wzorce” na określenie interfejsów, które oszukują ludzi: wstępnie zaznaczone pola, ukryte przyciski anulowania, linki „Nie, dziękuję” wywołujące poczucie winy. Jego katalog znajduje się teraz pod adresem deceptive.design.