Γιατί λειτουργεί αυτή η αλληλεπίδραση

ΤεκμηριωμένοΌταν ο Steve Jobs παρουσίασε το iPhone τον Ιανουάριο του 2007, η πρώτη χειρονομία που επέδειξε ήταν το γλίστρημα ενός δακτύλου στην οθόνη για ξεκλείδωμα. Το χειριστήριο ήταν μια μπάρα με ένα πόμολο σε σχήμα βέλους και τις λέξεις «σύρετε για ξεκλείδωμα» να λάμπουν κατά μήκος της.

Η ανάγνωσή μαςΈλυσε δύο προβλήματα ταυτόχρονα: απέτρεπε τα ξεκλειδώματα στην τσέπη, και δίδαξε σε έναν ολόκληρο πληθυσμό ότι το γυαλί μπορεί να σύρεται. Στη γλώσσα του Don Norman, το πόμολο και το λαμπερό κείμενο ήταν signifiers, ενδείξεις που ανακοινώνουν ποια ενέργεια είναι δυνατή. Η χειρονομία δίδαξε τον εαυτό της.

ΤεκμηριωμένοΟ προγραμματιστής Loren Brichter εισήγαγε την ανανέωση με σύρσιμο προς τα κάτω στο Tweetie, την εφαρμογή του για Twitter στο iPhone, γύρω στο 2008–2009. Σύρετε το πάνω μέρος μιας λίστας προς τα κάτω, νιώστε την αντίσταση, αφήστε, και φορτώνονται νέες αναρτήσεις. Το Twitter αργότερα εξαγόρασε το Tweetie, και το μοτίβο εξαπλώθηκε σχεδόν σε κάθε εφαρμογή ροής.

Η δική μας ανάγνωσηΔανείζεται τη φυσική ενός ελατηρίου. Είστε ήδη κυλισμένοι στην κορυφή, ο αντίχειράς σας θέλει να συνεχίσει, και η διεπαφή μετατρέπει αυτή την περίσσεια κίνησης σε αίτημα. Ο Brichter έχει δηλώσει έκτοτε ότι έχει μικτά συναισθήματα για το πόσο καταναγκαστικό μπορεί να γίνει.

ΤεκμηριωμένοΗ Gmail πρόσφερε πρώτη τη λειτουργία «Αναίρεση αποστολής» ως πειραματικό χαρακτηριστικό στο Labs το 2009 και την έκανε τυπική ρύθμιση το 2015. Το μήνυμα δεν ανακαλείται από τον παραλήπτη· η Gmail απλώς περιμένει μερικά δευτερόλεπτα (έως 30, ρυθμιζόμενο) πριν το στείλει πραγματικά.

Η δική μας ανάγνωσηΑυτό είναι το αγαπημένο μας είδος έξυπνου σχεδιασμού: ειλικρινές. Η διεπαφή παραδέχεται ότι υπάρχει καθυστέρηση και της δίνει έναν σκοπό. Ενσωματώνει επίσης δύο από τις ευρετικές αρχές χρηστικότητας του Jakob Nielsen του 1994, την «ορατότητα της κατάστασης του συστήματος» και τον «έλεγχο και την ελευθερία του χρήστη», σε έναν μικρό σύνδεσμο.

ΤεκμηριωμένοΟ Aza Raskin πιστώνεται ευρέως ότι σχεδίασε την άπειρη κύλιση γύρω στο 2006: περιεχόμενο που φορτώνει συνεχώς καθώς πλησιάζετε στο κάτω μέρος, χωρίς κουμπί «επόμενη σελίδα». Έκτοτε έχει μιλήσει δημόσια για τη λύπη του για τον τρόπο που χρησιμοποιείται για να κρατά την προσοχή.

Η δική μας ανάγνωσηΗ αφαίρεση ενός κουμπιού αφαίρεσε και μια παύση. Ένας σύνδεσμος «επόμενη σελίδα» είναι μια μικρή στιγμή επιλογής· χωρίς αυτόν, το να σταματήσετε γίνεται δική σας ευθύνη. Κάνει επίσης τα υποσέλιδα, και τους νομικούς συνδέσμους μέσα τους, περιβόητα δύσκολα στην πρόσβαση.

Οι έξυπνες διεπαφές βασίζονται σε αρχές παλαιότερες από τον ιστό:

• Νόμος του Fitts (1954)

  Ο ψυχολόγος Paul Fitts έδειξε ότι ο χρόνος για να φτάσετε σε έναν στόχο εξαρτάται από την απόστασή του και το μέγεθός του. Τα μεγάλα, κοντινά κουμπιά είναι γρηγορότερα· οι γωνίες και τα άκρα της οθόνης είναι εύκολο να τα πετύχετε.

• Affordances και signifiers

  Το βιβλίο του Don Norman The Design of Everyday Things (1988, αναθεωρημένο 2013) εξηγεί γιατί μια λαβή πόρτας σας λέει να τραβήξετε, και γιατί μια επίπεδη ετικέτα σπάνια σας λέει να πιέσετε.

• Μέγεθος στόχου WCAG 2.2

  Οι Οδηγίες Προσβασιμότητας Περιεχομένου Ιστού 2.2 του W3C (2023) περιλαμβάνουν το κριτήριο επιτυχίας 2.5.8, που ζητά στόχους δείκτη τουλάχιστον 24 επί 24 CSS pixels, ή αρκετό διάστημα γύρω από τους μικρότερους.

• Παραπλανητικά μοτίβα

  Το 2010 ο σχεδιαστής Harry Brignull επινόησε τον όρο «dark patterns» για διεπαφές που εξαπατούν τους ανθρώπους: προεπιλεγμένα τικαρισμένα πλαίσια, κρυφά κουμπιά ακύρωσης, συνδέσμους «Όχι ευχαριστώ» που προκαλούν ενοχές. Ο κατάλογός του βρίσκεται πλέον στο deceptive.design.